Neen, het is heus de schuld niet van De Vroet, dat Feijenoord met I—3 moest verliezen van VSV. Hij was de enige, die niet deelde inde malaise van de nu ineen blauw shirt gestoken rood-witten. Maar het enthousiasme, dat hij op bewonderenswaardige wijze opbracht, was niet in staat om zijn medespelers te beïnvloeden. Zelfs Jan Linssen was niet de oude onversaagde Jan van andere wedstrijden. En het begon toch zo goed voor Feijenoord. Een verrassend doelpunt van Van Hoek, twee minuten na het begin, vormde een prachtig begin en beloofde de supporters een prettige avond, temeer daar VSV door deze onverwachte tegenslag een geduchte morele knauw kreeg. Maar, terwijl het bij de Rotterdammers steeds slechter ging, kwamen de Velzenaren er beter in en toen de stand eenmaal gelijk was bleek het pleit beslist.

Er gelukte niets meer bij Feijenoord. Kroon, die 25 minuten lang Van Onselen de voet had dwars gezet, verloor zijn zekerheid toen de midvoor van VSV hem en Oldenburg dooreen misverstand was gepasseerd. Langzaam maar zeker begon Feijenoord terrein af te staan aan VSV, steeds gevaarlijker werden de aanvallen der Velzenaren, steeds onzekerder de verdediging en de voorhoede der stadionbewoners. Er heerste een algemene schotloosheid, Steenbergen toetste wel een paar keer met een hard schot de stevigheid van het houtwerk, maar het slechte plaatsen en het onvoldoende afwerken der aanvalléh, stelden Stijger en Spaans in de gelegenheid om zonder veel moeite de bal weer naar de andere helft te dirigeren. Kilsdonk, die in Van Gelder een mannetje van eigen postuur had gevonden, zag geen kans om langs de stug verdedigende VSV-er te komen en zodoende kon Linssen voor de rust nog goed op dreef wel herhaaaldelijk de bal van zijn eigen helft naar die van VSV trappen, maar direct daarop moest hij toch weer hard terug lopen om ze weer bij Kroon of Smulders te gaan halen. Veel moois gaven de Velzenaren ook niet ten beste, maar hun spel was toch beter en doelmatiger dan dat van Feijenoord. Het was bij tijd en wijle toch nog wel zo, dat wede kou er even door vergaten. Vooral bij het tweede doelpunt, dat ontstond door heel mooi werk van de naar buiten gezwenkte Balvers, die Smulders handig omspeelde en toen van vlak voor de achterlijn een haakse voorzet plaatste, waarbij Van Onselen slechts een kopballetje behoefde te geven om I—2 te maken. Hierna was Feijenoord volkomen de kluts kwijt. Niet dat de

Karei van der Meer staat bij het doel van VSV belangstellend toe te kijken hoe de spelers van beide partijen over elkaar vallen. Op een gegeven ogenblik lagen er zes spelers over elkaar en over de bal te rollen vlak voor het doel.

stadionbewoners het er nu bij lieten zitten, de meesten bleven hard werken, maar alles wat ze deden deden ze half, er was geen verband meer, het bleef bij trappen en opvangen van de bal. Het derde doelpunt voor VSV, door Oldenburg in eigen doel geschoten, maakte de onzekerheid nog erger en allen De Vroet, die met Van Hoek van plaats verwisselde en daardoor de aanvallen naar de helft van VSV wist te verplaatsen, wist wat men van hem verwachtte. Herhaaldelijk heeft hij Steenbergen en Kilsdonk en Kok kansen gegeven. Maar er kwam niets uit voort en velen zullen Karei v.d. Meer nog nooit zo dankbaar zijn geweest voor zijn eindsignaal als bij deze wedstrijd.

„Bruggetje bouwen”, schijnen deze twee Edo’ers en Neptunusman te willen uitbeelden. Doelman Van de Bergwas het lichtst van gewicht en mocht dus bovenop staan. En weg was ook deze Neptunus-aanval.