(Vaneen onzer verslaggevers) ROTTERDAM. Zondag. Plichtmatig juichten Feijenoord-fans toen het fluitje van scheidsrechter Verkerk het einde aankondigde van de wedstrijd Feüenoord—Vitesse; en al even plichtmatig gingen elf of zullen het er tien of zelfs nog minder zijn geweest Rood-witte armen omhoog. De eerste winst inde nieuwe competitie was binnen. Winst behaald op een, in competitieverband gezien, gloednieuwe tegenstander, die. wat zelfs in de voor Arnhemmers vreemde Maasstad bekend was, een zeer zware tolheffing te betalen heeft gekregen inde zojuist beëindigde voetbaloorlog. Dit in aanmerking genomen vervaagt dan ook enigszins het excuus van met vier invallers te moeten spelen Meerman, De Bruin, 80l en v.d. Hoek werden door v.d. Heyde, Van Veelen Kooien en Schuier vervangen —en hierdoor wellicht bij een krappe 2—l zege te zijn gestrand. Een zege die zelfs vijf minuten voor tijd, toen Huiberts een fout van v.d. Bijl afstrafte en hiermee de stand op 2—l kwam, nog even in gevaar is geweest.

Deze laatste vijf minuten echter, waren inderdaad de enige waarin de zege van Feijenoord in gevaar is geweest, daarbij dan uitgaande van het standpunt, dat men nooit kan weten „hoe een koe een haas vangt”. In de overige 85 minuten stond Feijenoord slechts bij uitzondering toe dat Vitesse tot gevaarlijke acties vermocht te komen. Dan bleek linksbinnen Huiberts de meest gevaarlijke man van de Arnhemmers. In het begin, nadat reeds enkele schuchtere aanvallen op de numeriek sterkere verdediging van Vitesse waren doodgelopen, noopte Huiberts doelman v.d. Bijl tot een duikeling om zijn doel schoon te houden. Die numeriek sterkere verdediging werkte echter als een boemerang, want nu door het teruggetrokken spelen van de middenvoor en de twee buitenspelers één van hen, de oud-Spartaan Van Male bleek nog steeds overeen arsenaal verrassende listigheidjes te beschikken de verdediging van Feijenoord een over het algemeen rustige middag tegemoet kon zien, speelde een groot deel van de strijd zich op de Vitesse-helft af. De grote man Daan den Bleyker was weer de grote man op de Vitesse-helft en bracht op listige wijze doelrijpe kansen voor zijn medevoorwaartsen. Zij slaagden er echter niet ineen goed gebruik van deze kansen te maken, zodat Den Bleyker na een half uur spelen zelf de handen aan de (doelpunten) ploeg sloeg. Inde buurt van de middencirkel kreeg hij de bal in zijn bezit en met Los en Hosten op z’n huid, die hem in gezamenlijke actie deze middag vergeefs trachtten het léven zuur te maken, stevende hij op doelman I’Ami af. Het werd beslist geen „opgelegde” kans, maar desalniettemin werd het een juweel vaneen doelpunt, (1—0). Inde tweede helft kwam Vitesse er helemaal niet meer aan te pas en alleen wonderen van geluk en enthousiasme bij de Arnhemmers voorkwamen een directe ineenstorting. Ook doelman ’1 Ami bracht z’n deel hiertoe in grote mate bij. Herhaaldelijk onderschepte hij voorzetten die evenzovele dodelijke treffers inhielden. Het gevaar kwam echter, evenals inde eerste helft, uit het midden. Doch ook nu weer van rechtsbuiten Den Bleyker. Eendoor hem gewonnen duel met spil Beekman inde periode dat Den Bleyker middenvoor speelde stelde v. d. Heyde inde gelegenheid nummer twee achter ’1 Ami te deponeren. De eer redden de Arnhemmers door Huiberts, die eendoor v.d. Bijl wat ongelukkig bewerkte voorzet van de naar rechts afgezwenkte middenvoor Heyn, inschoot, (2—1). Hierna moest Feijenoord nog van zich afbijten om. de toch wel heel scheve verhouding vaneen gelijk spel van het scorebord verwijderd te houden.