(Van onze sportredactie) ROTTERDAM, Zondag. Als er voor de ontmoeting Feijenoord—SVV een schoonheidsprijs beschikbaar was gesteld, dan zou Feijenoord die hebben gewonnen. Kiebooms „all stars” hebben de slag te pakken. Met weergaloos knappe combinaties werd SVV, dat technisch niet eens zo veel voor de stadionmannen onderdeed, naar een 2—o nederlaag gedreven. Deze score zou wellicht veel hoger zijn geweest, als Feijenoord een knaap inde stormlinie had lopen, die het voortreffelijke combinatiespel van het trio Moulijn, Bosselaar en Schouten zou kunnen af ronden. Nu ontstonden de doelpunten uit twee fouten van de SVV-rechtsachter Wink. De aanvallen van SVV, wellicht minder speels dan die van de Rotterdammers, doch bijzonder strak van opzet, hebben aanvoerder Kerkum en zijn defensie-genoten tot uiterste inspanning gedwongen. Had het Schiedamse kanon Gerrit van Pelt wat meer geluk gehad, dan zou...

Feijenoord—SW is zo’n semi-derby, waarvan bij voorbaat reeds vaststaat, dat dit een interessant en hoogstaand duel zal worden. Immers Feijenoord en SVV weten beide wat voetballen is. En ze hebben het laten zien. Niemand van de 42.000 toeschouwers, die het immense stadion bevolkten, zal zich bedrogen hebben gevoeld. Hier werd voetbal gespeeld zoals de leidinggevende figuren in het Nederlandse voetbalbestel zich dat hebben voorgesteld. Harry Penis en Henk Pellikaan van de technische commissie van de KNVB hebben zich op de „rode stoeltjes” van Feijenoords ere-tribune zitten verkneuteren. Beide ploegen Waren kennelijk met de opdracht het veld binnengestapt, om de respectievelijke doellieden meteen onder vuur te nemen. SVV deed dit met open aanvallen, vanuit het midden door Jan van Schijndel opgebouwd en geleid door middenvoor Köneman via de vleugelspeler Heyster en de kleine, maar zeer actieve Broere. Effect hadden zij niet, omdat ten eerste de Rotterdamse achterhoede ondanks zwakke momenten van spil v.d. Hoek in goede vorm stak en inde tweede plaats omdat de schutters v. Pelt, Maltha en Heyster hun vizier niet op de juiste maat hadden afgesteld. Aan de andere kant was het maatgevoel beter, alleen waren de stoten niet krachtig genoeg. Schouten en Van Woerden, die dank zij het voortreffelijke werk van Tinus Bosselaar tot dicht voor doelman Kouwen kwamen, kregen dan ook attractieve kansen. Strafschop Het duurde tot de 22ste minuut voor dat Feijenoord zijn, op dat moment, lichte veldoverwicht tot uitdrukking zou brengen. Schouten had zich kundig langs zijn belagers gewrongen en juist toen hij de bal langs Kouwen wilde jagen, werd hij door rechtsachter Wink binnen het strafschopgebied te krachtig getackeld. Strafschop besliste Karei van der Meer. Bosselaar voltrok zeer beheerst het vonnis (1—0). SVV beet vinnig terug. Maltha en Heyster stelden Kerkum, v.d. Bijl en Osterholt op de proef. Maar dank zij de hulp van de middenspelers Steenbergen en Bak kon het Schiedamse gevaar worden gestuit. Denis en Pellikaan gingen er na de thee eens extra goed voor zitten. Vastgenageld zaten zij aan hun stoelen, toen zij zagen hoe de stadiongoochelaars hun opponenten terugwezen. Bosselaar begon zó onstuimig aan het vervolg van de (tot nu toe) wedstrijd-van-zijn-leven, dat de SW-verdedigers er tureluurs van werden. Deze kleine rechtsbinnen verstond zijn taak als verbindingsman tussen voorhoede en middenlinie in het moderne voetbal als geen ander. Hij was het, die met feilloze passes vooral linksbuiten Moulijn niet alleen aan het werk zette, maar bovendien. inspireerde tot „uitgekookte” combinaties met de alom aanwezige middenvoor Schouten. Was er in die tweede speelhelft een man bij Feijenoord geweest, die wat steviger zijn voet tegen de bal had gedrukt dan De Bruijn, Van Woerden of Schouten dit nu deden, dan zou de thuisclub niet afhankelijk zijn geweest vaneen fout van, de tegenpartij. Nu maakte men dankbaar gebruik vaneen slordigheid van Wink. Het was Moulijn, die het treuzelen van deze SVV-er af strafte, hem de bal ontfutselde en die meteen doorzond naar Van Woerden. Van hem kwam de leren knikker bij Schouten terecht, die van korte afstand geen moeite had Kouwen kansloos te slaan (2—0). SW vocht daarna niet alleen tegen een vrijwel hopeloze achterstand, maar ook tegen zichzelf. Het wilde niet meer lukken. Wel stuwden de Van Schijndels zeer krachtig; het ging echter niet inde voorhoede. Het rhythme was er uit. Köneman had het tegen Hans v. d Hoek uiterst lastig, Maltha werkte remmend en Van Pelt zag zijn schoten door v.d. Bijl gekeerd. Aan de andere kant was de aanval volkomen in cadans. Heerlijk soepel gleden de duiveltjes-uit-dedoosjes Bosselaar, Moulijn en Schouten langs hun belagers. Het was voetbal om vinger en duim bij af te likken. SVV verweerde zich krachtig. Kouwen in doel verrichtte fraaie saves, Wink redde op de doellijn en Van Meerwijk deed eveneens zijn uiterste best de aanvalsgolven te breken. Het lukte, omdat Van Woerden en Schouten scoringsrijpe kansen onbenut lieten en omdat er bij de Rotterdammers de man ontbrak, die... Maar laten we daarmee Feijenoords Sinterklaas-cadeau niet ontluisteren.

? T-J ENK Schouten, Feyenoords aanvalsleider, heeft in dè ontmoec ting met SVV al zijn voetbaltalenten op de stadion-grasraat \ neergelegd. Als een duveltje uiteen doosje dook hij overal op. En > wanneer hij de bal had, leek het alsof die aan z’n voet gekleefd zat. d Soepel en behendig manoeuvreerde hij vele malen door de Schie\ damse defensie, de rood!groene verdedigers bijna tot wanhoop bren-5 gend. Cor van Schijndel (rechts) heeft Schouten reeds moeten laten £ passeren. Van Meerwijk doet met een verbeten gezicht alle moeite \ hem de weg te versperren. Het zou ten slotte doelman Kouwen zijn, 5 die hem de bal voor de voeten „wegmaaide".

WIE DE KOEK KRIJGT, WIE DE GARD