Een aardige, levendige en vooral spannende 'wedstrijd tusschen twee goed tegen elkaar opwegende ploegen, die technisch wel niet bijzonder imponeerden, maar die door hun strijdlust toch een aantrekkelijk spel leverden. Dat is in het kort geschetst de ontmoeting tusschen Feijenoord en RFC geweest. Misschien kan Feijenoord zich zich over het gelijke spel meer verheugen dan RFC, want zooalS de groen witten dezen middag speelden, behooren zij werkelijk niet op de onderste plaats thuis. Zij speelden een frisch en doortastend open spel, waarmee zij het de achterhoede van Feijenoord bijzonder moeilijk gemaakt hebben en het mag dan waar zijn, dat zij drie maal een achterstand moesten inhalen en dat het laatste doelpunt min of meer een presentje van Paauwe was, hun voorhoede was over het algemeen gevaarlijker dan die van de thuisclub Vooral van Oirschot en Griese hebben uitstekend werk gedaan. Het weer meespelen van Apon was een versterking en indien van der Heide, die bijna steeds als vierde man in de middenlinie speelde, terwijl Oldenburg, volgens het oude beproefde systeem achter „slingerde" niet zoo op dreef was geweest, zouden er meer doelpunten gevallen zijn. Zwak begin van RFC Ook de achterhoede van RFC,' waarin Spigt bijna niet te passeeren was, heeft het knap gedaan ondanks het zwakke begin, want reeds in de eerste minuten had Feijenoord succes, toen na een snelle doorbraak de bal van Vrauwdeunt naar van Kiisdonk was gegaan en Linssen, die we weer met plezier in het elftal terug zagen, van dichtbij in het doel kon schieten (1-0). Het doelpunt had nauwelijks invloed op het verdere spelbeloop. RFC werd er niet door van de wijs gebracht en toen van der Bijl een zwak oogenblik had — hij had er trouwens meer in dezen wedstrijd — en een door Snijders ingezetten bal niet klemvast stopte, kon Giese gelijk maken (1-1). Er kwamen daarna nog al wat zwakke plekken bij Feijenoord aan het licht. Middenvoor- en spilpiaats bijvoorbeeld, zouden sterker bezet kunnen zijn. Toch kreeg Feijenoord kort voor de rust door een kopbal van Vrauwdeunt na een listig boogje van Paauwe, waarop Verburgh geen kijk had, opnieuw de leiding, maar onmiddellijk na het begin van de tweede helft was het door een harden schuiver van Griese precies in den hoek opnieuw gelijk (2-2). Spanning Toen kwam de spanning er pas goed in. Een doelpunt van Feijenoord moest afgekeurd worden, omdat Vrauwdeunt den doelman had afgehouden en Manus kreeg van scheidsrechter Vervoort nog een waarschuwing op den koop toe. Bij den strijd om het winnende punt, die toen volgde had RFC vaak het beste van het spel, maar toch nam Feijenoord door een schot van van Kilsdonk van den vleugel voor de derde maal de leiding en de spanning steeg ten top toen Paauwe op een teruggespeelden bal geheel verkeerd ingreep en Sinjorgo vrij spel liet, zoodat deze ongehinderd kon inschieten (3-3). Weinig scheelde het of RFC had den wedstrijd nog gewonnen. De Vroet, die beter speelde dan we hem in lang gezien hebben, redde echter op de verlaten doellijn en zoo mocht Feijenoord dus met dit spel werkelijk blij zijn.

LINSSEN weer een pleizier om item te zien