Met een Feijenoord, zo spelend als tegen Blauw Wit, dat kansloos met 5-1 onderging, ziet de voetbaltoekomst der Rotterdammers er zonnig uit. Want meer dan de cijfers, waarmede De Vroet en zijn mannen in het Olympisch Stadion wonnen, imponeerde de wijze, waarop de bezoekers tot deze sprekende zege kwamen.

Blauw-Wit met royaal verschil geslagen Aan het gebruikelijke, technisch knap verzorgde spel paarden de Rotterdammers thans een stootkracht, die niet de indruk wekte op een gelukkige toevalligheid te berusten. In Kilsdonk-Steenbergen – Brandes- Rijshouwer -Van Munster bleken zij een aanvalsformatie gevonden te hebben, die de goede weg naar het doel in deze competitie zeker zal vinden. . _

Een zich kranig werende Van Kaalte wist een half uur lang met de allergrootste moeite de stand blank te houden. Doch toen moest hij tweemaal zwichten voor onhoudbare kogels van Rijshouwer en Kilsdonk. Zeker werd Blauw Wit niet door Feijenoord onder de voet gelopen, maar zijn kleine voorhoedespelers als Wildschut, Wijngaar den en Wimmers kregen en schepten de kansen niet, zodat het kort voor de rust zelfs tot een welgericht schot van de opgedrongen Wilders kwam. Een „bekeken" kopbal van Brandes stelde negen minuten na de rust de snelle Van Munster in staat er 0-3 van te maken. Voor het volhouden der Amsterdammers was Loosman's tegenpunt daarna een aangename beloning; doch van betekenis was dit doelpunt niet. Van der Heyden en Oldenburg en niet te vergeten doelman Van der Bijl konden het over het algemeen wel klaren tegen de Blauw Wit-voorhoede, waarin alleen Bergman een enkele maal een wezenlijk gevaar vormde. Dat na 34 minuten Van Munster nogmaals — uit een voorzet van Kilsdonk — Van Raal, met een mistroostig gezicht de balitit het net niet halen en Brandes er einlelijk 5-1 van maakte, was als een duidelijke onderstreping van Feijenoord's superioriteit te beschouwen.