Het moge vreemd klinken, maar het was tijdens de rust dat de beslissing in de wedstrijd DFC—EDO viel. Want het besluit om de centerhalf Zwaan met de middenvoor v. Kooten van plaats te doen wisselen, maakte een afdoend einde aan de overheersing van. EDO in de eerste helft en schonk de Dordtenaren de inspiratie en de vechtlust om de achterstand van 0-1, opgelopen in de eerste helft, in te halen — zij het dan ook door een al te hardhandige strafschop — en een volkomen evenwicht te brengen in de krachtsverhouding tussen beide partijen (1-1). Hij was overigens vrij slecht deze wedstrijd, vooral de eerste helft, waarin de ploeg van D.F.C. er maar niet in slaagde tot een eenheid te komen, deels onder druk van E.D.0., deels dobr onwennigheid van Zwaan en v.—Kooten op de hun toegewezen plaatsen. En dit gebrek aan eenheid joeg de spelers van de voorhoede doelloos dooreen, brak hun technische en tactische vaardigheden, zodat de volle zwaarte van de verantwoordelijkheid voor de toekomstige uitslag op de schouders kwam te liggen van de verdediging. En deze verdediging begreep dit en de voortreffelijke aanvoerder Litz riep de middenlinie terug. Toen kreeg de beweeglijke voorhoede van E.D.O. het pas lastig. Want tot op dat ogenblik hadden de Haarlemmers, technisch beter dan hun tegenstander en hierdoor veel rustiger opererend, vrij uit kunnen spelen, zonder echter tot grote resultaten te komen. Het doelpunt, het voortreffelijke doelpunt van v. Ham, die een voorzet van Spek laag bij de grond juist in de andere hoek •kopte, als D.F.C.'s keeper verwachtte, was feitelijk het enige opmerkelijke. Later zou Spek zelf nog een regelmatig doelpunt maken, dat de scheidsrechter echter niet wenste goed te keuren, maar dat E.D.O. toch aan een verdiende 2---0 voorsprong geholpen zou hebben. Daar doen zelfs de kansen die D.F.C. in de laatste vijf minuten kreeg, en zelfs de wonderlijke redding van Roelands, die een bal van In 't Veld Jr. van de doellijn wegtrapte, niets aan af. Vijf vlammende minuten met een maximum aan kansen en slechts eén doelpunt van v. Koeten — en dat nog wel uit een te zwaar gestrafte overtreding — vormden de rechtvaardiging van de hier bpven genoemde omzetting in het Dordtse team. Er kwam meer spirit in de ploeg, die E.D.O.'s activiteit geruime tijd verlamde en het Haarlemse doel talrijke avontuurlijke momenten bezorgde. Vooral de jonge In 't Veld —,een handige, bruikbare speler zonder schot — slingerde zich onophoudelijk door de Haarlemse defensie en schonk zijn medespelers kansen, die zij werkelijk niet waard waren, zo slecht werd zijn werken beloond. En deze vele gemiste kansen — want ook E.D.O. kreeg er later een behoorlijke hoeveelheid, hoewel minder dan D.F.C. — deden het peil van de wedstrijd dalen beneden het Middelmatige., Vooral toen de beide verdedigingen, gesterkt door hun optimistische kijk op de capaciteiten van de voorhoeden, deze aanvalslinies gingen overheersen. Mijnders bij D.F.C. en Scrijvenaar bij E.D.O. waren vervangen en algemeen werd dit betreurd, want waarschijnlijk hadden zij van de wedstrijd nog iets kunnen maken. Circa 20.000 toeschouwers _zijn op Houtlust getuigen geweest van een sensa*- tionele. stevige maar uiterst sportieve wedstrijd tussen H.B.S. en Feijenoord. De eer werd gedeeeld (5-5) en dit geeft de krachtsverhouding juist weer. Voor de rust was Feijenoord in de meerder-. heid, hetgeen tot uiting kwam in de ruststand 3—5. Na rust was het ál HBS wat de klok sloeg. Dank zij Brandes en de HBS'er Schwencke, die in eigen doel schoot, had Feijenoord reeds na zeven minuten spelen een 2-0 voorsprong. Kuneman zorgde daarna voor een tegenpunt (1-2), doch Brandes oordeelde een 1-3 voorsprong veiliger. -Even kwamen de Kraaien opzett.en en. Van der Vegt passeerde met een feilloze kopbal doelman Bijl, (2-3), doch Feijenoord behield het initiatief en Brandes, bracht de stand op 2-4. De sensatie was niet van de lucht toen Langelaan daarop in dezelfde minuut uit een snelle Haagse aanval scoorde (3-4). Maar in de 44e minuut was het weer Brandes, die doelpuntte. (3—5). Na de rust nam HBS het initiatief. In de hitte van de strijd beging Smulders in het straf gebied een overtreding, welke door Van der Vegt werd afgestraft 4-5 en daarna kregen we een fraai staaltje van samenspel te zien tussen Van der Vegt en Kuneman, dat eerstgenoemde met een mooi doelpunt bekroonde (5-5) In Schiedam heeft HDVS kennis gemaakt met de nieuwe eerste klassen K.F.C., doch de Kogers hebben zich met maar matig spel aan het Schiedamse publiek voorgesteld De verdediging was van goed gehalte en had geen moeite, om de Schiedamse aanvalslinie in be-' dwang te houden, die zeker niet aan kracht gewonnen had, doordat de rechtsmidden van Buyteiwn op de rechtsbinnenplaats was opgesteld, hetgeen verlies in tempo betekende. Eenmaal, 8 minuten na het begin, werd de Xoogse doel! man, Blokker, met een kopbal van Roels

gepasseerd en kon de Schiedamse aanhang juichen. Maar men had zich blij gemaakt met een dode mus, want het punt werd geannuleerd, omdat v. d. Tuyn de bal van achter de lijn had voorgezet. Zo bleven zowel voor als na de rust beide doelen maagdelijk en van het spelbeeld kan alleen gezegd worden, dat H.D.V.S. in technisch opzicht wel de meerdere was van K.F.C., welk voordeel echter door de stugge Koogse verdediging met doelman Blokker aan het hoofd ongedaan werd gemaakt. Neptunus heeft de competitie met een overwinning op DHC ingezet. Deze was niet een gevolg van fraai spel, maar wel een beloning voor hard en vasthoudend *erken. DHC verscheen met een invaller voor stopperspil Schreuder, wat een geduchte verzwakking betekende. Nu speelde rechtsmidden v. d. Engel op de spilplaats, hetgeen hij, na een zwak begin, naar behoren deed, en invaller de Jong bezette de rechtsmiddenplaats. Bij Neptunus was middenvoor v. d. Horst door zijn vinnig doorzetten de ge• vaarlijke man en in de voorhoede van DHC onderscheidde linksbuiten v. d. Engel zich door handig spel. De tweede helft begon DHC veelbelovend, want een formidabel schot van linksbinnen. Nieuwpoort stuitte van de onderkant van de lat op de doellijn. Neptunus, dat ook voor de rust het meest in de aanval was geweest, nam echter spoedig het spel weer in handen. Het verdiende doelpunt scoorden de Rotterdammers ongeveer een half uur na de hervatting door Luyten, na goed spel van rechtsbuiten Sjerp (1-0). Het tweede doelpunt, gescoord door linksbuiten Lucas na handig opbrengen van Luyten, betekende de beslissing ten voordele van Neptunus. Enkele minuten voor het einde bracht Luyten na goed solospel de stand op 3--0. Met de 3-1 zege op Zeeburgia, waarmede V.S.V. naar Velsen terugkeerde: kon een ieder vrede hebben, omdat daarmede technisch knapper spel en grotere doortastendheid eerlijk werden beloond. Vooral in de eerste helft liep de ijverige voorhoede van de Amsterdammgrs. echter zonder enige samenhang, 'zich telkens weer dood op de oude, geroutineerde Velser backs De Vries en Van Gelder, die voortreffelijk werden gesteund door spil Spaans. In de voorhoede der bezoekers dreigde voortdurend gevaar van de beweeglijke Van Onselen en Stricker, die het na ruim een kwartier eerst tot een buitenspel doelpunt brachten, maar van wie eerstgenoemde even later langs de weifelende Zeeburgia-back Smit glipte, driemaal inschoot, totdat de toegelopen rechtsbuiten Stek de bal langs Altena joeg (0-1). Diezelfde Stek was het, die twee minuten. na de hervatting uit een pass van Van Onselen nog eens onhoudbaar inkogelde (0-2). En al kwam er na 25 minuten een tegenpunt van Verhage, V.S.V. liet zich daardoor niet uit zijn evenwicht brengen en kwam weer vastberaden terug. Jammer was het voor de overigens goed spelende Zeeburgia-sPil van der Sluys, dat hij na 35 minuten de bal in gemakkelijke positie niet onder controle kreeg, wat voor Balvers een reden was even door te lopen en de eindstand op 1-3 te brengen.