Het zijn geen „hoge risicogroepen" die Aids verspreiden, het zijn hoge risico-activiteiten, die welke de uitwisseling van lichaamsvochten inhouden. Daartoe behoren genitale en anale gemeenschap zonder bescherming, orale seks waarbij sperma wordt ingeslikt, seksuele praktijken (zoals vuist-neuken) waarbij kwetsbare bloedvaten beschadigd kunnen worden, oraalgenitale seks en druggebruik waarbij naalden worden gedeeld.
„Promiscuïteit" op zich is niet het gevaar. Uiteraard, des te meer partners je hebt, des te groter de kans dat je in contact komt met iemand die het virus draagt. Maar het is niet het aantal partners dat het werkelijke gevaar vormt, het is wat je met hen doet. Evenmin leidt druggebruik alleen tot Aids. Dat kan alleen als bloed wordt uitgewisseld via vuile naalden.
Gegeven dat er op het ogenblik geen genezing is voor Aids en dat het er niet naar uitziet dat dat er in de
eerstkomende paar jaar komt, is het essentieel dat mensen hun gewoonten afdoende veranderen om hoge risico-activiteiten te vermijden. Andere „oplossingen" zijn duidelijk onpraktisch of werken waarschijnlijk niet. Levenslange monogamie lijkt een eenvoudige oplossing, evenals het staken van drugsmisbruik. Maar in de praktijk is, zoals de overheidscampagne in feite erkent, onze sociale aard iets weerbarstiger dan dat.
Moralistisch rechts heeft meer draconische ideeën gelanceerd. Zij gaan van gedwongen onderzoek bij mensen die risico lopen, inclusief iedereen die uit die delen van Afrika komt waar Aids veel voorkomt, tot de afzondering van degenen die geïnfecteerd en ziek zijn. Afgezien van het racisme in deze voorstellen en de *anval op Burgerlijke vrijheden die zij vertegenwoordigen, zouden zij een investering vergen die zijn weerga niet kent en nog steeds het virus geen halt toeroepen. Testen zijn soms onbetrouwbaar, sluiten latere infectie niet uit; en er zijn werkelijk geen middelen om grote aantallen mensen effectief af te zonderen.
De twee praktische delen van minister Norman Fowlers raad aan de natie — om condooms te gebruiken en geen naalden te delen — zijn dus niet alleen verstandig, zij zijn essentieel. Er is echter heel wat beroering voor nodig geweest om dit punt te bereiken. Zou het aanbevelen van condooms promiscuïteit aanmoedigen? Zou" het noemen van anale seks de beïnvloedbare mensen ertoe aanzetten het te proberen?
Zelfs nu hikt men nog tegen enkele voor de hand liggende maatregelen aan. In de publiciteit wordt er niet op gewezen dat condooms gratis verkregen kunnen worden voor „gezinsplanning". Ondanks de steun van de kabinetsleden van volksgezondheid, weigert de regering gratis naalden te verstrekken aan druggebruikers uit angst dat dit zou worden beschouwd als het aanzetten tot drugsmisbruik.
Toch komt er ongetwijfeld een belangrijke ontwikkeling aan. Britse regeringen zijn traditioneel terughoudend geweest om al te direct te interveniëren in het seksuele leven. Tijdens de laatste oorlog werden miljoenen condooms gedistribueerd onder soldaten ter voorkoming van geslachtsziekte, maar de fictie werd overeind gehouden dat deze gebruikt moesten worden om de loop van wapens te beschermen.