Directeur Piet Heins aan het hoofd van „De Operette Spelers" gaat voort met het ten tooneele brengen van Schlagers uit de laatste jaren der vorige eeuw en trekt daarmee groote belangstelling.

Ter viering van het 20-jarig bestaan kwam D.0.5., regisseur C. J. Priem Jr., Zaterdagavond in Krasnapolsky met „De Geisha" de meest succesvolle operette van den Engelschen componist Sidney Jones. Dit amoureuze zangspel maakte, na de eerste opvoering in Londen, 1896, 'n waren triomftocht door de geheele vroolük-muzikale wereld, en de lustige melodieën waren lange jaren de lüfdeunen van muziekminnend Amsterdam. Ook nu vielen de Jolige wüzen en rhythmische cadenzen zeer in den smaak van het overtalrük publiek, te meer waar bleek, dat zelfs Amor, de beroemde wereldkampioen der liefde, in tijdnood kan geraken.

Dit werd ons duidelijk in bet Chineesche Theehuis „De tienduizend Deugden en Vreugden" waar, bü een snelle jacht op het hart der bekoorlijke Koningin der Geisha's — Japansche meisjes — de vermaarde schutter menig trefpunt miste.

Volgens den zeer bewogen inhoud van dit spel der ijverzucht werd een vriendelüke entree gemaakt door een gezelschap Geisha's, een bonten stoet van glans en gloed, en kleur en fleur, wier verschüning al dadelijk een compliment inhield voor Joh. Meüer's kapwerk en de costuums van Huize Bakker. En, waar zü zich bü spel en zang ook onderscheidden in bevallige reien en standen, tevens pleitten voor de choreographische leiding van Maja Mogroby.

Groote helariteit werd verwekt door de jolige gestes en de komische bedrüvigheid van Wunshi, den Chineeschen theehuis-houder die n zijn tuin aan Cupido's schichten vele kansen bood, waarbij één voltreffer in 't hart van den — vlotspelenden — ontrouwen minnaar Fairfax.

Markies Imari presenteerde een uitstekend type van den pedanten machthebber. Juliette speelde een handig en Lady Constance een waardig spel in dit warnet der liefde. Mimosa had groot succes als de opmerkelyke hoofdpersoon, en Molly was allerliefst in haar groot verdriet.

Al deze figuren werden keurig gevat in een vlotte omlüsting van het orkest door P. Heins met vaste hand geleid, welke teugel den dirigent zeer van pas kwam bij korte schommelingen in de koren, die verder overwegend slagvaardig waren en zuiver van toonhoogte; een futiele detonatie bü het tweede bedrüf was gauw vergeten. De zang der drie dames solisten en van luitenant Katana was zeer verdienstelijk, studie van toonvorming is en bluft gewenscht.

De voorstelling — waarbü ten slotte Amor zich als wereldkampioen handhaaft — had een uitstekend en vroolük verloop; de toejuichingen van de tjokvolle groote zaal, na elk bedrüf crescendeerend tot een ovatie, waren voor Piet Heins en DOS. een welverdiend succes. ANTON TER STEEGE.