LEEUWARDEN — Kwam de laatste jaren de Operettevereniging Animato vrij regelmatig in het nieuws met opvoeringen van komplete operettes, zij het dan met alleen pianobegeleiding, ditmaal was het de Friese Operavereniging die bewijs van leven gaf met een koor- en solistenuitvoering met orkest. De Friese Operavereniging gaat trots op haar vijftigjarig bestaan. In 1924 geboren uit een splitsing van het Onthouderskoor, werden tot 1955 onder leiding van Frans Panbakker regelmatig en vaak met sukses komplete / opera's ten tonele gebracht. Na het vertrek van Panbakker kwam een fusie tot stand met de reeds enige jaren bestaande Friese Operettevereniging, welke band echter twee jaar later weer verbroken werd. En zo bestaan dus sinds 1957 naast elkaar "Animato", eerst onder leiding van Marinus Naberman, daarna onder H. J. J. Fijlstra, en de Leeuwarder Opera- en Operettevereniging, die in 1958 haar naam wijzigde in Friese Operavereniging, achtereenvolgens geleid door Gerard Verhey, Jac. Huisman en Piet Boekei en sinds 1971 gedirigeerd door Aldo Somer, le violist in het Frysk Orkest.

Het was ook weer voor het 'eerst sinds jaren, dat een plaatselijk operakoor een uitvoering met volledig orkest gaf, zij het dan met operafragmenten in koncertvorm. En het dient gezegd, dat het koor uitstekend voor den dag kwam. Er bleek zorgvuldig gestudeerd te zijn, zodat alle koren uit het hoofd en foutloos gezongen werden. De aard van de gezongen operafragmenten brengt mee, dat er vaak vrij fors moet worden uitgehaald;, in de a capella-gedeelten komen dan de zwakke punten naar voren: te weinig homogeniteit in de koorstemmen en te zwakke bezetting van het mannenkoor — hoe bestaat het?! Maar overigens werd alles heel klankvol en muzikaal verantwoord ten gehore gebracht, ritmisch vaak heel fraai verzorgd en hier en daar met mooie dynamische schakeringen. Groot sukses boekte men o.a. met het „Slavenkoor" uit Verdi's Nabucco en met het „Zigeunerkoor" uit II Trov.atore. Het slotkoor uit de Zigeunerbaron van John. Strauss moest zelfs na langdurig applaus gebisseerd worden!.

Ook met de solisten had men een goede keus gedaan. De bariton Henk Smit is in den lande goed bekend. Met een zeer klankvol geluid weet hij, ondersteund door sobere maar goed getroffen gebaren, de juiste sfeer te scheppen: zijn „Oh sancta Justitia" uit Lortzings „Zar und Zimmerman" was een meesterstukje van opera-zangkunst. De sopraan Jennie Veeninga toonde zich eveneens een zangeres met kwaliteiten. Na een wat aarzelend begin in het „Brautliet" uit dezelfde opera, en een weinig vechten tegen de zuiverheid van intonatie in de aria „Addio del passato" uit „La Traviata" van Verdi, triomfeerde zij in „Ich schenk dir mem Herz" van Millöcker en vooral in het beroemde „Viljaliet" uit „De lustige Witwe" van Léhar.

Dirigent Aldo Somer kreeg hier de kans om te tonen wat hij als zodanig waard was. Met een ritmische en duidelijke slag weet hij het ensemble goed in de hand te houden; in de lyrische delen soms te weinig soepel, kwam hij toch in de Ouverture van „Zar und Zimmerman" en vooral in die van „Nabucco" tot heel goede resultaten. De „Champagenpolka" van Johann Strauss miste de vereiste ritmische scherpte, maar de oplettendheid en volgzaamheid van het Frysk Orkest maakten, dat de orkestrale prestaties zonder meer gehoord mochten worden.

Alles tezamen is deze jubileumviering voor de Friese Op era vereniging een heel plezierige en op goed muzikaal peil staande aangelegenheid geworden,, die haar een aansporing moge zijn, het een volgende keer maar weer eens met een komplete opera of operette te proberen. Er was vrij veel belangstelling voor deze uitvoering en aan het slot waren er voor dirigent en solisten mooie bloemstukken.

THEO LAMBOOIJ