DOOR MARIELLE HINTZEN

ROERMOND - De uitvoering van Johann Strauss' Fledermaus door Muziektheater Orpheus in de Oranjerie in Roermond was geen onverdeeld succes. In een uitverkochte zaal werd overtuigend gezongen en geacteerd door koor en het merendeel van de solisten maar het orkest bleef ernstig in gebreke. Het gebrekkig samenspel stoorde de soepele voortgang van de gebeurtenissen op het toneel. Het had iets van een vleermuis op leeftijd, die nog graag losjes door de lucht wil fladderen maar last heeft van zijn gewrichten. Het duidelijkst bleek dit meteen al in de ouverture. Een stuk muziek vol Schwung vdat temperamentvol moet worden gespeeld. Door het Limburgs Begeleidings Orkest onder leiding van Nezih Seckin werd dit echter niet waargemaakt: ongelijk en iel van klank in de strijkers en onevenwichtig in de houtblazers. In het vervolg van de operette veroorzaakte dit een blijvend gebrek aan veerkracht dat als een rem werkte op de handeling op het toneel. De solisten en het koor lieten zich gelukkig niet van de wijs brengen en zorgden wel degelijk voor sprankelend muziektheater. De sopraan Monique Krüs gaf op een gewiekste manier het kamermeisje Adèle gestalte. Haar natuurlijke manier van acteren was vermakelijk om te zien: eerst als heerlijk 'boers' overkomend kamermeisje en prompt erna vermomd als dame van de wereld verontwaardigd haar eigen baas terechtwijzend. Daarbij zong ze bekwaam haar lach-aria in de tweede acte.

De andere vrouwelijk hoofdrol was voor Elizabetta Bice-Kost. Haar sopraan is scherper van klank, gecombineerd met een puntige articulatie paste dat bij de kordate persoon Rosalinde. In de ensenables overheerstte haar partij echter meermaals de totaalklank en in haar csardas kwam ze kracht te kort om het karwei af te maken.

De bariton Andreas Becker als de gevangenisdirecteur Frank trad vanwege de lenigheid van zijn lijvige stem en zijn fysieke gestalte nadrukkelijk op de voorgrond. Bovendien bleek hij een begaafd acteur

samen met Ton Bierbaum, alias Frosch de cipier. De aanvangsscène van de laatste acte was wat dat betreft kostelijk, een duo dat zelfs grappen met een baard tot op je navel nieuw leven wist in te blazen.

In de uitvoering van zaterdagavond hadden we na een geslaagde tweede acte en dit komische duo al het hoogtepunt van het drama gehad. Het eigenlijke hoogtepunt van de operette ligt helemaal aan het slot als alle losse eindjes aan elkaar worden geknoopt en de geheime verhoudingen worden blootgelegd.

Naarmate de uitvoering vorderde in de derde acte vloeide de spanning in de Oranjerie weg. Het trio van Alfred (Kenneth G. Bannon), Gabriel von Eisenstein (Pjotr Bednarski) en Rosalinde was niet in balans en te lang gerekt. De draagkracht van de twee tenoren haalde het tegen het einde niet meer en acteerkracht alléén biedt dan toch te weinig.