Gelijkspel na uiterst spannende strijd

(Van onze verslaggever)' PEN grote schare Blauw-Wit-supporters is Zondag met haar ploeg naar Rotterdam getogen en uit de overmoedige stemming in de trein zou men hebben kunnen geloven, dat de overwinning in het Feijenoord-stadion al een feit was ... Hoe anders is het gelopen! Hoe blij mogen de Amsterdammers zijn, dat hun uitverkorenen niet met lege handen huiswaarts behoefden te keren en ten minste één punt konden bemachtigen. Het „oude" Feijenoord gaf in deze wedstrijd de toon aan. Vooral in de tweede helft hebben de Blauw-Witters lange tijd met de rug tegen de muur gevochten om maar te verhinderen, dat Rotterdam dat ene fatale doelpuntje zou scoren. Zo ver kon Feijenoord het niet meer brengen en dus bleef het bij I—l.

HET is een aardige, vlot gespeelde wedstrijd geworden, waarin Feijenoord getoond heeft, dat het een gevaarlijke tegenstander is, als het er op aan komt. Het grote verschil tussen de ploegen was, dat het Rotterdamse aanvalsspel beter verzorgd was en de binnenspélers hun taak beter begrepen. Die van Blauw-Wit kwamen meestal niet gauw genoeg terug, waardoor de kanthalfs Wimmers en Kersbergen het hard te verduren kregen, te meer, daar stopper Altink er niet zo goed in was als we dat gewend zijn. Deze zwakte in het spel der blauwwitten werd door de ervaren De Vroet goed uitgebuit en samen met zjjn collega aan de andere kant, Hoogvliet, plaatste hij re bal steeds weer in de vijandelijke doelmond. Wimmers probeerde dit gevaar te bezweren door met snelle rushes het spel te verplaatsen. Bij de Rotterdammers stak stopperspil Blankemeyer wat zijn lengte en wat zijn spel betreft boven alle anderen plaatste hij de bal steeds weer in de uit. De duels met de Amsterdamse midvoor Heffels eindigden dan ook veelal in zijn voordeel.

Prachtig werk van Van Raalte

TERSTOND na de aftrap trok Blauw Wit ten aanval en daar de Rotterdammers enige tijd nodig hadden zich in te spelen, kwam het Rotterdamse doel het eerst in gevaar. Als de kogel van Bergman kort na het begin doel getroffen had, wie weet hoe dan het verloop van de strijd zou zijn geweest? Ds bal scheerde echter buiten bereik van d.3 doelman over de lat en daarmee was de kans verkeken. De gastheren liepen toen ook warm en er ontspon zich een gelijk opgaande strijd. Er werd snel gespeeld en om beurten kwamen de doelen in gevaar. De doelman van Blauw Wit stopte de schier onmogelijkste ballen. Toe-t hij eenmaal uit zijn tent gelokt en gepasseerd was kon Boonkamp nog koppende redden. Meteen kreeg linksback Smulders het aan de andere kant hard te verduren. Hij speelde, danig in het nauw gebracht, op zijn doelman terug, die ... net was uitgelopen. Angstig dicht langs de paal draaide de bal voor de Rotterdammers langs de goede, voor de Amsterdammers langs de verkeerde kant! Kort hierna kreeg Blauw Wit een vrije trap te nemen. Wimmers plaatste de bal hoog voor doel, buiten bereik van de uitge'open doelman V. d. Wal, en Koekebakker kopte, met de rug naar de goal staande, schitterend achterwaarts in •'et verlaten doel (1—0). Blauw Wit werd nu sterker en de Rotterdamse achterhoede werd overspeeld. Lakenberg kreeg het leer toegespeeld, dreef het goed op, maar zijn onverwachte kogel kletste op tegen de lat. Het spel golfde op en neer en de spanning werd al groter.

Onverwacht hard schot bracht gelijkmaker

VLAK voor de rust kreeg Van Steenbergen, die tot dat moment niet was opgevallen, de bal van De Vroet toegespeeld. Hij hield het leer even bij zich en schoot toen van ver onverwachts keihard in. Van Raalte werd hierdoor volkomen verrast, waardoor hij te laat uitviel en de bal miste (1—1). Nadat opnieuw was afgetrapt, klonk het fluitje voor de rust. De tweede helft zette Feijenoord met een heftig offensief in. De Rotterdamse machine draaide nu op volle toeren en de Blauw Witters werden volkomen in de verdediging terug gedrongen. In deze periode miste Van Steenbergen een opgelegde kans. Vrij voor doel staande, schoot hij hoog over. Keer op keer moest Van Raalte redden. Eén keer moest hij uitlopen, werd omspeeld, doch de inmiddels terug gelopen Altink kon de bal nog juist uit net verlaten doel trappen. Joek Brandes kreeg een kans, maar Van Raalte wierp zich met een ware snoekduik op diens schoen en plukte de bal weg. Van Kilsdonk bracht de Amsterdamse doelman in moeilijkheden door een gevaarlijke schuiver, maar opnieuw redde Van Raalte. Tegen het einde van de wedstrijd werkte Blauw Wit zich eindelijk wat los, doch door het zwakke spel der binnenspélers bleef succes uit. Ko Bergman, onvermoeid als altijd, was gevaarlijk genoeg, maar hij kon het ook niet alleen. Onder de grootste spanning kwam het einde, zonder dat in de stand nog verandering kwam (1—1).

PIET STEENBERGEN gelijkmaker uit een fel schot