Feh'enoord-Blauw Wit was twee maal drie kwartier een saaie vertoning, een doelloos heen-en-weer getrap, waarbij het dikwijls moeilijk viel de aandacht steeds op de grasmat gericht te houden. Van Munster v/as bij Feijenoord nog de gevaarlijkste man in cJe voorhoede, gevaarlijk door zijn snelheid. Aan hem hadden cte Rotterdammers dan ook de beide doelpunten te danken. Eerst was hü iets vlugger bij de bal dan spil Altink, die het leer niet voldoende "meer kon raken. Brandes maakte van de hem hierdoor geboden kans een dankbaar gebruik. Er was toen ongeveer twintig minuten gespeeld en het was vrH onverwacht gekomen, juist c'oor dat weinig doortastende spel, waarmee Rous en Boonkamp en in laatste instantie invaller-doelman Vinck steeds raad geweten hadden. Het tweede doelpunt maakte Van Munster zelf met öe allerlaatste trap van de middag. Nu was hü de opgedrongen backs v/eer te snel af en dat was toch teleurstellend voor de Amsterdammers, c'le ook wel niets büzonders hadden laten zien, maar daarom toch niet met twee doelpunten verschil behoorden te verliezen. Nee, behoudens enkele gevaarlijke momenten, tfe inderdaad zich meestal bü Blauw- Wit voordeden, was het geen wedstrijd zoals men vooral vu Feijenoord over het algemeen gewenc' la. We hebben het dan ook niet veel meegemaakt, dat de spelers soms minuten lang zonder een enkele kreet van aanmoediging, van welke zijde dan ook, hun gang konten gaan.