Vlak voor de première van een der beroemdste operettes die er zijn, „Die lustige Witwe", wilden de producers afzien van de uitvoering omdat zij bezwaren hadden tegen de muziek van Franz Lehar en een fiasco vreesden . . . Dat is nu onvoorstelbaar, nog eens te meer na de sprankelende voorstelling die de Groninger Opera- en Operettevereniging zowel zaterdag als zondag voor een uitverkochte Schouwburg van deze operette heeft gegeven.

Toch is, geheel in tegenstelling tot de geweldige successen die zouden volgen, de wordingsgeschiedenis van deze operette niet over rozen gegaan. De schrijvers van het libretto, Victor Leon en Leo Stem, hadden aanvankelijk de muziek opgedragen aan Richard Heuberger maar keuren zijn bijna voltooide werk af omdat de echte Balkansfeer naar hun mening te veel ontbrak. Vervolgens vroegen zij Lehar, waarna de producers de onderneming niet meer aandurfden en de schrijvers zelfs een advocaat in de arm namen om hen te dwingen de uitvoering te laten doorgaan. Het eindigde ermee dat de acteurs en actrices, die op de hand van de componist waren zich bereid toonden om buiten hun gewone uren om te repeteren, op de dag voor de generale repetitie zelfs tot half drie 's nachts, en dat er slechts één orkestrepetitie kon worden gehouden. Desondanks werd de operette reeds bij de première op 30 december 1905 een overweldigend succes, dat sindsdien nog niet is verbleekt.

Behalve aan het geslaagde libretto is dat toch in de eerste plaats te danken aan de componist, van wiens romantische en meeslepende ingevingen verschillende onsterfelijk zouden worden. De GOOV heeft in deze voorstelling zonder coupures die muzikale rijkdom voor een zeer groot deel tot haar recht laten komen. Hoewel het orkest je, bestaande uit leden van het Noordelijk Filharmonisch Orkest, in de ruimte van de Schouwburg natuurlijk wat aan de kleine kant moest blijven, kwam het onder de doeltreffende leiding van Kor Douma tot goede en meeslepende resultaten, vooral nadat de uitvoering als geheel in het tweede bedrijf aanzienlijk aan vaart had gewonnen. Ook voor de nauwlettend reagerende zangers op het podium waren de aanduidingen van de dirigent efficiënt: het koor, gerepeteerd door Truus Douma-Borg, zong zijn partijen met zekerheid en élan en het geluid bleef ook voldoende krachtig wanneer de zangers zich achter op het podium bevonden en er nogal wat klank in de doeken bleef hangen.