(Van één onzer verslaggevers)

Met een vari nijdige inspanning bleek vertrokken gezicht heeft Zondagmiddag op de grasvacht van het stadion Arie Oldenburg, Feijenoords rechtsback, zoiets gespeeld als de wedstrijd van zijn leven. En daarmee heeft deze dertigjarige bijzonder wilskrachtige voetballer een heel groot, ja zelfs allerbelangrijkst aandeel genomen in de 3—l-overwinning van zijn club op het soms weergaloos snel opererende ADO. Twee kleine jongens kreeg Oldenburg tegenover zich, maar ook twee, die hard bezig zijn een grote voetbalnaam te maken: Timmermans en Clavan. Flits-flats vloog de bal tussen hen heen en weer en zn baan tekende de grilligst denkbare figuren op het veld. Als duivels waren die twee Hagenaars, die als razenden voortstoven en zo vaak van plaats verwisselden, dat vrijwel niemand er oog op kon houden. Binnen vijf minuten hadden ze de bal al bij de zich uitstekend aanpassende middenvoor v. d. Sant gebracht. Die schoot boven de vuist van de te traag reagerende v. d. Wal op Feijenoords deklat en daarna was het voor Neuteboom niet zon hele kunst om in de verwarring de bal onder de nog onthutste keeper door te trappen (0—1).