ZWOLLE — PEC-Feyerioord herinnerde in niets aan dat ongelooflijke schuttersfestijn van een maand of twee geleden. Op één moment na, of eigenlijk twee. Het waren uitgerekend die fracties van seconden, die Feyenoord fataal werden en de financieel toch al wankele club minstens één lucratieve bekerronde (tegen AZ'67) kostten.
Op dè voorlaatste dag van november ontregelde de Zwollenaar Alex Booy luttele seconden voor tijd met een lepe lob de Rotterdamse buitenspelval om, na Ivan Nielsen letterlijk van zich te hebben afgeschud, alsnog de gelijkmaker (5—S) langs Hiele te schuiven. Dat onzalige ogenblik stond Wim van Til haarscherp voor de geest, toen hij diezelfde Booy gisteravond — drie minuten voor tijd ditmaal, er hing een verlenging in de lucht [— opnieuw de bal zag 'stiften. De kleine Feyenoorder later, terwijl verzorger Gerard Meijer zorgvuldig zijn gekwetste hand inpakte: "Ik had het idee dat ik hem moest tegenhouden. Ik zag zijn voetbeweging, begreep wat-ie van plan was en dacht: Dat nooit." Op het moment dat de Zwollenaar langs hem wilde maakte Van Til zich (a la Walter Meeuws tijdens de laatste Nederland-België) 'breed' en met veel gevoel voor theater ging Booy, die de bal vermoedelijk nooit meer achterhaald zou hebben, tegen de vlakte. Prompt bekende "Wimpie.' schuld, bang als hij was dat er — net als destijds bij Meeuws — méér dan alleen een vrije trap zou volgen. • Als zijn geheugen dan zo ijzersterk is moet hij zeker, maar toch eigenlijk ook de rest van de Jezek-equipe hebben geweten dat Ron Jans in dat gedenkwaardige duel in november rechtstreeks uit een vrije trap scoorde, daarbij lak. hebbend aan de Rotterdamse 'muur. Maar dat was kennelijk iedereen vergeten. De levende barrière werd slordig neergezet (Ron Jans zei het zelf, later, in navolging overigens van Vaclav Jezek) en de potige linksbuiten, die er een gewoonte van maakt om tegen Feyenoord zn beste wedstrijden te spelen, prikte de bal precies in het gaatje, dat Joop Hiele had vrijgelaten. De keeper kon het leer alleen nog maar aanraken, tegenhouden niet meer, I—o.
Feyenoord lag eruit.: Dolle, pret in Zwolle vanzelfsprekend, teleurstelling uiteraard aan Rotterdamse kant. Doffe berusting ook, zelfs al voordat het eindsignaal had geklonken. „In de laatste minuut staan er drie van ons te kijken hoe die keeper de bal uit de lucht plukt. Niemand die iets doet," kookte Jezek naderhand van ingehouden woede.
De Tsjech had het er moeilijk mee. Oké, Feyenoord is niet de eerste topclub die over een zwakker geachte tegenstander struikelt (Ajax ging de Kuipploeg dit seizoen al vóór) en zal ook zeker niet de laatste zijn. Maar de nederlaag was niet nodig geweest, dat zat Jezek dwars. Zijn elftal speelde weliswaar een allesbehalve-briljante wedstrijd (dat kon ook moeilijk onder deze omstandigheden; het veld was hardbevroren en hier en daar verraderlijk glad), maar had de zaak ook zonder Willem van Hanegem wél volledig onder controle, i -
PEC had tot aan het doelpunt van Ron Jans nog geen kans gehad, Feyenoord des te meer. Géén zes, zeven, acht (zoals André Stafleu de radioluisteraars wilde doen geloven), maar zeker vier. De beste waren voor Andrej Jeliazkov.
Met het gejuich om zijn twee treffers van zondag nog in de oren had de Bulgaar zich gisteravond al na vier minuten opnieuw kunnen laten bejubelen. Na een snelle uitgooi van Joop Hiele en een slim passje van Carlo de Leeuw behoefde hij alleen voorstopper Gerard van Moorst maar van zich af te schudden om vrij voor Van Geffen te komen.„ Dat lukte moeiteloos, maar achter de draalbal richting verste hoek kreeg de keeper nog, nét een vuist Veel later in de steeds slechter wordende wedstrijd (Fritz Korbach: „Ze hadden beter dezelfde shirtjes en broekjes kunnen aantrekken, want ze schoven elkaar toch telkens de bal
toe") verscheen Jellazkov na een foutieve terugspeelbal van •Van Moorst wéér oog in oog met de Zwolse doelman. Zijn , lob was op maat, maar misschien iets te hoog en daardoor te lang onderweg. Van Geffen had nu net genoeg tijd om er nog iets tegen te ondernemen.
Een mislukt schot van Carlo de Leeuw en voorlangs het doel verdwijnende schuivers van invaller Rlchard Budding en Jan van Delnsen — dat waren de weinige wapenfeiten, waarmee j Feyenoord naderhand de aanspraken op de overwinning kracht kon bijzetten. PEC had alleen zn werk-, lust. „We hebben geprobeerd •om op de been te blijven en dat is redelijk gelukt," aldus Fritz Korbach, „maar met voetballen had dit natuurlijk niks te maken. . PEC ZWOLLE - FEYENOORD I—o (rust 0—0). Toeschouwers; 8500. Scheidsrechter Bep Thomas. . SCOBEVEBLOOF: 87. Bon Jans I—o. ' • BIJZONDERHEDEN: Matchwlnnaar Bon Jans vergaloppeerde ilch al na een klein kwartier zodanig dat hij eigenlijk bet veld had moeten verlaten. Na self overigens al verschillende keren hard te «IJn aangepakt, nam hij só opzichtig wraak op Bennie WlJnstekers dat scheldsrechter Bep Thomas minimaal 'geel' had moeten trekken. De Amsterdammer Uet het bij'n standje. OPSTELLINGEN: (PEC) Van Gef,fen; Booy, Kamstra, Van Moorst (80. Hammlng), IJzerman; Fühler, Van der Hengst, Hendrlksen; Holsbuysen (77. Vlsscher), Van de WUdenberg, jans. (Feyenoord) Hlele; WlJnstekers, Nlelsen, Troost, Brard; Stafleu, Van TIL Van Delnsen; Bouwens, Jellazkov. De Leeuw (77. Buddlng).
Boosdoener' Wim van Til (wit shirt) moet de bal aan tegenspeler Van der Hengst laten.
De beslissing is gevallen in Zwolle. Bon Jans heeft de bal vanaf 20 meter in de bovenhoek geprikt en springt een gat in de lucht.