Wat zou u 's zondagsmorgens om tien uur doen als u zakenman was of verkoper in een groot warenhuis, chef-kok, vertegenwoordiger, journalist, huisvrouw, gemeenteambtenaar of machinist by de Spoorwegen? Ik denk: uitslapen, zoals negen van de tien Nederlanders doen op zondagmorgen. Zo niet een aantal mensen in Groningen: die komen op die zondagmorgen by elkaar en gaan aan het werk — want zo mag je het wel noemen — om met z'n allen aanstaande zaterdag u en my de première voor Groningen — de wereldpremière voor Groningen — te bezorgen van Franz von Suppé's „Boccaccio": de leden van de jubilerende (45 jaar) Groninger Opera en Operette Vereniging.

Ik ben daar even heen gegaan, eigenlyk met het idee van: „kunnen ze daar nou niet een andere tyd voor bedenken dan tien uur zondagmorgen?" Maar ik denk er nu wel anders over, sterker nog: ik ben er van overtuigd dat ik het allemaal veel eerder had moeten meemaken, zo'n repetitie. Want wat weten u en ik er, buitenstaanders zynde, eigenlijk van? Hebben wij enig benul van het enorme karwei dat er verzet moet worden om u en mij in de Stadsschouwburg a.s. zaterdag, en 17 februari plus nog eens 6 en 13 oktober (ja dat leest u goed) een paar uur ongelooflik fijn bezig te houden? Weten wij veel! „Kjjk," zo vertelt me voorzitter J. Bakker, in het dagelijks leven districtsbestuurder van de Algemene Bond van Ambtenaren, „we beginnen al een jaar van te voren, maar u moet het eigenlijk niet aan mij vragen, want kijk de anderen doen het natuurlijk, ik heb alleen maar de planniïig en zo."

Dit verhaal kan ik herhalen: Rob Smit, dirigent, bezweert me dat het allemaal van Jan van Luyn komt, die de regie heeft, en die zegt weer dat dat onzin is, omdat het zonder de beide eerstgenoemde heren plus nog een heleboel andere dames nooit zou lukken.

Zondagmorgen op de vierde etage van het Nieuwsbladgebouw: broodjes, koffie, een gladde vloer en een geluid dat eigenlijk nergens heen kan. De jubilerende Groninger Opera- en Operettevereniging en de balletdanseressen van Gretel van Bruggen repeteren Suppé's „Boccaccio."