ROTTERDAM, 17 Maart — Ruim 3'J.000 mensuhen hebben Feijenoord's ster zien verbleeken, minder om de I—o overwinning van Blauwwit dan wel om de steriliteit waaronder het huidige spel van de club, die Jarenlang aan den top van het Nederlandsche voetbal koerste, thans gebukt gaat. Wat is er met Feijenoord aan de hand? Hoe komt het dat de Rotterdammers geen belangrijken wedstrijd meer kunnen winnen? Kan het waar zijn dat hun het reisje naar Curacao door het hoofd speelt en dat daarom cie prikkel om kampioen te worden niet zoo sterk is als andere Jaren? Toch zouden wij de overwinning van Blauw-Wit klclneercn door te verklaren dat het de cvsrwinning van I Feyenoord ca- I deau heelt I gekregen. \ Trouwens, tot een kwartier voor het eindt verkeerden wij hieromtrent in het onzekere. Toen kreeg <le internationaal Ko Bergman den bal te pakken, zette een onweerstaanbare spurt schoot tegen den paal, maar Tolmeyer stond klaar om het leer te rttourneeren en een paar duizend Amsterdammers op de tribune begonnen als Indianen te dansen. Met dit kleine voorval hebben wij de eenlge en belangrijkste gebeurtenis van den wedstrijd onder woorden gebracht. Voor de rest was het een van die wedstrijden, •waarin van beide zijden de verdediging te sterk domineert om aardige en spannende momenten, laat staan doelpunten, op te leveren. Oo de Am-

sterdamsche helft stonden Wlldcrs cn Kous en op de Rotterdamsche Van der Heide en Oldenburg vóór de rust zoo rotsvast te verdedigen, dat er op een enkel schot van de Amsterdammers cn een voortreffelljken kopbal van Vrauwdcunt na, niets bijzonders viel te beleven. Na de rust kwam cr wat meer leven ln de brouwerij Een vliegend schot van Kilsdonk tegen de kruising van paal en lat had beter lot verdiend. Toen kreeg Visser het een tijdje zwaar te verduren, maar hoewel iedereen dacht, dat Blauw Wit nu de leiding zou nemen, gebeurde dat toch pas later. Is in andere wedstrijden een achterstand voor de Rotterdammers nog wel eens een prikkel om te laten zien dat de leeuw zijn tanden nog heeft, nu geloofden zij het wel en de Amsterdammers keerden zingend naar huls terug.