(Van onze correspondent) Rotterdam, 4 December. Haarlern bleek de vorige week tegen Zeeburgia al zijn kruit te hebben verschoten, want tegen Feijenoord maakte de aanval van de roodbroeken geen al te sterke indruk en slechts een doelpunt was de beloning van Roozens en Smits harde werken. Zij waren in die aanvalslinie de mensen van wie het moest komen. Maar het kwam deze middag niet, omdat aanvoerder De Vroet van Feijenoord al heel gauw in de gaten kreeg dat de vervanger van Kroon, die wegens een operatie'aan een van zijn voeten. niet kon spelen, niet al te zeker van zijn zaak was, weshalve de international zoveel mogelijk de defensie zijn steun gaf. En daar de Rotterdamse aanval evenmin sterk genoeg bleek om het de vijandelijke verdediging erg lastig te maken, kreeg men een strijd, die zich meestal op het middenveld afspeelde, een duel .overigens zonder veel emotie, zonder veel spanning, omdat beide ploegen slechts weinig enthousiasme in hun spel legden. Haarlem speelde in deze periode nog het minst zwak, was iets sneller dan Feijenoord en verdiende dan ook stellig het doelpunt, dat Roozen na een half uur ter wereld kon brengen. Maar in de tweede helft werd de strijd aantrekkelijker, want er kwam wat meer spanning. Dat was vooral te danken aan een verhoogde strijdlust van de Feüenoorders, die eerst nog een kort maar fel offensief van de Haarlemmers kregen af te slaan, maar toen meermalen goed combinerend ten 'aanval togen en met enkele goed gerichte schoten Verkaaiks talenten verkenden. Deze ble-

Doelman Van de Wal van Feyenoord stopt een hoog schot van Kick Smit in de wedstrijd Feyenoord—Haarlem (1—1) ken niet gering, want de Haarlemse doelman wist op keurige wijze enkele schoten te stoppen. De gelijkmaker blecidus uit en al en toe zag het er zelfs naar uit, dat aan de andere kant een doelpunt zou vallen, als Haarlem het spel kon verplaatsen en Roozen gevaarlijk dreigde te worden. Maar Feijenoords achterhoede hield er goed het oog in, Blankemeyer bleek toch niet zo zwak als hij in het begin van de strijd was en, dikwijls geholpen door de buitenspelregel, konden de rood-witten onheilen voorkomen. Een kwartier voor het einde ontstond voor het Haarlemse doel een schermutseling, waaraan Steenbergen een einde maakte door de bal in de touwen te trappen. De strijd om de zege bleef spannend en fel, maar zondere verdere doelpunten kwam het einde.